Συχνές Ερωτήσεις

Η υποστήριξη γίνεται με εξατομικευμένη παιδο-ορθοπαιδική παρακολούθηση, ώστε να βελτιώνεται η κινητικότητα, η στάση και η καθημερινή λειτουργικότητα του παιδιού. Αξιολογούμε και σχεδιάζουμε την στοχευμένη παρέμβαση. Συχνά περιλαμβάνει συνδυασμό θεραπειών, ειδικών βοηθημάτων, παρεμβάσεων για την ελάττωση της σπαστικότητος, όπως οι εγχύσεις αλλαντικής τοξίνης. Η χειρουργική παρέμβαση στην κατάλληλη ηλικία, βελτιώνει εντυπωσιακά την κινητική εξέλιξη. Χρειάζονται παρεμβάσεις για την αποφυγή ρικνώσεων ή εξαρθρημάτων.

Σε ορισμένες ηλικίες ναι, μπορεί να είναι φυσιολογικό στάδιο ανάπτυξης. Αν είναι πολύ έντονο ή δεν βελτιώνεται, χρειάζεται έλεγχος.

Η δυσκολία σε κινήσεις όπως το κουτσό ή το ανέβασμα σκάλας μπορεί να δείχνει μυϊκή αδυναμία, ασυμμετρία ή πρόβλημα συντονισμού. Είναι διαταραχή που χαρακτηρίζει συχνά τις μυοπάθειες. Χρειάζεται αξιολόγηση όταν επιμένει ή επηρεάζει την καθημερινότητα. Ετερόπλευρες διαμαρτίες ή ημιπληγική προσβολή επηρεάζουν την συμμετρία του συντονισμού των κινήσεων.

Όχι πάντα. Αν ο πόνος είναι έντονος, επιμένει, ξυπνά το παιδί τη νύχτα ή συνοδεύεται από χωλότητα, πρέπει να εξεταστεί. Όταν το παιδί διακόπτει δραστηριότητες παιχνιδιού γιατί πονά, χρειάζεται έλεγχο. Η οστεοχονδρίτιδα είναι χαρακτηριστική πάθηση που εμφανίζει στο τέλος των δραστηριοτήτων, στις πτέρνες στην περίοδο του δημοτικού και στα γόνατα στην περίοδο του γυμνασίου, σε αθλούμενα παιδιά.

Οι ενοχλήσεις μετά από έντονη δραστηριότητα μπορεί να είναι παροδικές. Τις συναντάμε σε έντονα αθλούμενα παιδιά, με ενοχλήσεις στις πτέρνες ή τα γόνατα. Αν όμως επαναλαμβάνονται, επιμένουν ή επηρεάζουν τη βάδιση και το παιχνίδι, χρειάζεται αξιολόγηση.

Σε ορισμένες ηλικίες ναι, μπορεί να είναι φυσιολογικό στάδιο ανάπτυξης. Τα παιδιά στην νηπιακή και πρώτη παιδική ηλικία συχνά κάθονται ανάμεσα στα γόνατα τους (W). Συνηθέστερο σε κορίτσια, χρειάζεται έλεγχος για αποκλεισμό παθήσεων του ισχίου. Συνήθως σταδιακά βελτιώνεται. Αν είναι πολύ έντονο ή δεν βελτιώνεται, χρειάζεται έλεγχος.

Η προωρότητα μπορεί να επηρεάσει την κινητική ανάπτυξη και τη στάση του σώματος. Η αξιολόγηση της ανάπτυξης του μυοσκελετικού συστήματος είναι απαραίτητη από τον παιδο-ορθοπαιδικό.

Όχι πάντα, αλλά χρειάζεται αξιολόγηση. Μικρές διαφορές μπορεί να είναι αθώες αλλά χρειάζεται ακριβής έλεγχος. Οι μεγαλύτερες ανισοσκελίες χρειάζονται καταγραφή και συστηματική παρακολούθηση.

Η εύκαμπτη πλατυποδία είναι φυσιολογική μορφολογία του ποδιού στην παιδική ηλικία. Ελέγχεται με την στήριξη στις μύτες των ποδιών και την ανύψωση του μεγάλου δακτύλου. Πρέπει να διερευνηθεί η δύσκαμπτη ή η επώδυνη πλατυποδία. Προσοχή στα παιδιά με αυξημένο σωματικό βάρος, διότι μπορεί η εύκαμπτη μορφή να εξελιχθεί σε δύσκαμπτη.

Η βάδιση στις μύτες μπορεί να εμφανιστεί σε μικρές ηλικίες και συχνά είναι παροδική. Έχει υψηλή οικογενή προδιάθεση. Χαρακτηρίζει νήπια με υπερκινητικότητα. Είναι συνηθέστερη σε νήπια με προωρότητα. Αν επιμένει ή συνοδεύεται από δυσκαμψία, πρέπει να αξιολογηθεί. Είναι συχνό σε παιδιά με ψυχοκινητική υστέρηση.

Κάθε παιδί αναπτύσσεται με τον δικό του ρυθμό. Το παιδί αρχίζει να βαδίζει αυτόνομα στην ηλικία του έτους. Έως τους 16-18 μήνες είναι φυσιολογική η καθυστέρηση ιδίως εάν το παιδί μετακινείται με τετραποδική μετακίνηση με διαχωρισμό (μπουσούλιμα). Εξετάζουμε όλο τον ρυθμό κινητικής ανάπτυξης, ελέγχουμε ιστορικό καθυστέρησης της βάδισης στην οικογένεια. Αν όμως η βάδιση καθυστερεί σημαντικά ή συνυπάρχουν και άλλες δυσκολίες στην κίνηση, χρειάζεται παιδο-ορθοπαιδική εκτίμηση.